Vorige Persberichten Volgende
Protestantse kerk

Persbericht van de protestantse classis Dordrecht

De classis in het nieuws

Het beleid van onze kerk in Palestina en Israël

Daarover sprak de classisvergadering in november. De heer Feije Duim, verantwoordelijk voor het werk van Kerk in Actie in het gehele Midden Oosten, vertelt:
“We bemoeien ons niet met politiek. We zijn een kerkelijke organisatie en willen bruggen bouwen in het Midden Oosten.
Namens onze protestantse kerk proberen we samenwerking te bevorderen tussen verschillende groepen. Zoals tussen Joden en Palestijnen. Zoals tussen Joden, Moslims en Christenen. Maar ook zetten wij ons in dat de stem van Palestijnse Christenen in de wereldwijde kerk gehoord wordt, ook in Nederland.
Belangrijk voor het beleid zijn drie uitgangspunten:

  1. De onopgeefbare band met het volk Israël.
  2. De oecumenische relatie met Palestijnse Christenen als medeleden van het ene lichaam van Christus.
  3. De diaconale opdracht om welzijn, recht en vrede te bevorderen voor mensen die dat niet hebben.
Het ene punt is niet belangrijker dan het andere. Daarom werken Kerk in Actie en Kerk & Israël zo veel mogelijk samen. Er zijn gezamenlijke projecten onder bejaarden op de Westbank, kinderwerk in Gaza, jongerenwerk in Jaffa en mensenrechtenwerk in Haifa en Nes Ammim in Galilea.
Kerk in Actie ontving de opdracht om met Palestijnse Christenen in gesprek te gaan. Maar hoe doe je dat? De Palestijnse Christenen wachtten niet af, maar kwamen zelf met het Kairos document: Uur van de waarheid: een woord van geloof, hoop en liefde uit het hart van het Palestijnse lijden.
Het document roept de internationale gemeenschap op om naast de verdrukten te gaan staan, de Palestijnen hun fundamentele mensenrechten te geven en de Israëliërs te bevrijden van het geweld dat hun bezetting teweeg brengt. Ook roept het Christenen over de hele wereld op de noodzaak in te zien van een samenleven tussen Christenen, Moslims en Joden met wederzijds respect.
Kerk in Actie werk ook samen met Sabeel, een internationaal centrum in Jeruzalem dat de bevrijdingstheologie van Palestijnse theologen steunt. Sabeel is Arabisch voor ‘weg’. De eerste Christenen noemden zich ‘mensen van de weg’.
Sabeel werkt ook aan het bevorderen van meer internationaal bewustzijn over de identiteit en de aanwezigheid van de huidige generatie Palestijnse Christenen en hun problemen.” Tot zover de inleiding van de heer Duim.
Naar aanleiding van vragen uit groepsdiscussies horen we dat wanneer wij spreken over Palestijnse Christenen we het hebben over Christenen in Palestina en in Israël. De Christenen in beide gebieden noemen zichzelf zo. En nadat Palestina is geaccepteerd door de Verenigde Naties, gebruikt ook Kerk in Actie de naam Palestina.
Volgens internationaal recht kwam er in 1949 een Palestijns gebied. De nederzettingen daarin zijn een obstakel voor de vrede. Maar zomaar die nederzettingen opdoeken kan ook niet. Mensen hebben hun leven daar opgebouwd. Het is ingewikkeld. Kerk in Actie probeert mensen aan elkaar te koppelen, maar als Christen zou je moeten zeggen dat nederzettingen niet kunnen.
Kerk in Actie steunt ook mensen waar we het niet mee eens zijn. We spreken elkaar wel aan op de theologie, maar dat is nog geen reden om niet samen te werken. De grens ligt bij het gebruik van geweld of bij het vergoelijken van geweld.

Onze afgevaardigde naar de synode, de heer Max van der Klooster, vertelde over de vergadering van 12 en 13 november. Naast andere onderwerpen ging deze vergadering over de toekomst van onze kerk. De nota: Kerk naar 2025; Waar een Woord is, is een weg, werd unaniem aanvaard als uitgangspunt voor het beleid van onze kerk. Dat betekent dat de kerk weer gaat nadenken over de vragen als: Waarom moet de kerk blijven? Of waarom ben je doodongelukkig als de kerk verdwijnt? We zijn kerk en samen met andere kerken vormen we het lichaam van Christus. Maar wie zijn we eigenlijk? De kerk is niet van ons, maar van haar Heer, die haar vasthoudt en haar leidt door Zijn Geest.
Bij die zoektocht wordt ruimte gegeven aan gemeenten en andere vormen van kerkelijke presentie. Logge structuren moeten verdwijnen.
Verder wordt de bestuurlijke tussenlaag, de classis, vervangen door acht tot tien regio's met aan het hoofd een voorzitter. Misschien gaat die wel bisschop heten. Er komt geen gedwongen vertrek voor predikanten die 12 jaar in een gemeente staan. Maar na een aantal jaren is het belangrijk dat predikant en gemeente niet-vrijblijvende gesprekken met elkaar voeren over de vraag of men het nog wel goed heeft met elkaar. Hierbij zal de nieuwe ‘bisschop’ een rol gaan spelen.
De dienstenorganisatie moet 20% bezuinigen. In de aprilvergadering van de synode wordt dit besproken. Een gevolg van die bezuiniging zou kunnen zijn dat de gemeenteadviseurs verdwijnen en gemeenten op een andere manier geholpen moeten worden.

We zijn te gast bij de hervormde wijkgemeente De Wilhelminakerk te Slikkerveer. Een actieve gemeente met wel vijf jeugdclubs, plus een evangelisatie kinderbijbelclub. En natuurlijk is er ook catechisatie. Voor ouderen en alleenstaanden is er een contactmiddag. De vrouwenkring en de mannenvereniging bestuderen de bijbel. Maar er is ook een bijbelgesprekskring en een huisbijbelkring. Een groot succes is de Tentweek in de laatste week van de zomervakantie. Dan komen er wel 200 kinderen per dag. Niet vergeten mag worden de jaarlijkse rommelmarkt.
De gemeente heeft 1285 leden, waarvan er 381 meelevend zijn. In de oorlog was de kerk schuilplaats voor onderduikers. Ze zaten hoog onder het dak, achter het orgel. Op zaterdag 4 mei 1991 werd de kerk getroffen door de bliksem, een bolbliksem. De schade was enorm. Toepasselijk liet de predikant de zondag erna Psalm 29 zingen.

We maken ook kennis met ds. P.L. Wansink, die op 1 november werd bevestigd in de Grote Kerk van Dordrecht.
Hij begon in Rijssen en stond daarna op Ameland. Tijdens zijn Amelandse periode promoveerde hij op een studie naar Irenaeus, een theoloog uit de tweede eeuw. Ook daarna bleef hij zich verdiepen in de denk- en handelswijze van de vroege kerk, als docent en publicist. Het is opmerkelijk hoeveel parallellen er zijn te trekken met die vroege kerk en deze tijd, waarin we ook alleen maar krimpen en samen moeten voegen. Net als toen leven we in een multiculturele samenleving. Wat voor toekomst heeft de kerk? Hij noemt De Grote Kerk in Dordrecht kerkhistorisch gezien wellicht de meest interessante plek binnen de Protestantse kerk. De (internationale) Dordtse Synode van 1618-1619 is ermee verbonden en op 6 mei 2019 is het precies vierhonderd jaar geleden dat voor de eerste maal de Dordtse leerregels in het openbaar in de Grote kerk werden voorgelezen. Ook de Statenbijbel staat in de Dordtse traditie. Ds. Wansink besluit met: Dominee zijn is een prachtig beroep, waarvan ik iedere dag weer opnieuw geniet.

Namens de classis,
Riet Smid


Vorige Persberichten Volgende