Vorige Persberichten Volgende

Verslag van de classisvergadering van donderdag 15 mei 2014

Is het tijd voor een nieuwe catechismus?
Dat was het discussieonderwerp op de classisvergadering van 15 mei.
“Bij wie wordt er nog regelmatig gepreekt over de Heidelbergse Catechismus?”, was de openingszin van onze inleider, ds. T.T.J. Pleizier uit Dirksland. Ongeveer de helft van de classisafgevaardigden stak de hand op.
Ds. Pleizier: “De Heidelbergse Catechismus werd geschreven in de begintijd van de reformatie. Het was belangrijk om uit te leggen waar het om ging bij ‘geloven’. De Heidelberger werd zo geschreven dat het onderwezen kon worden. Dus: vraag en antwoord. Maar de Heidelberger was ook van belang om de gereformeerde en de Lutherse theologen met elkaar te verzoenen in hun opvatting over het avondmaal en tegelijk het onderscheid met de rooms-katholieke avondmaalsleer te verhelderen. De Heidelberger diende dus ook om de protestanten te verenigen en om een belijdende basis te geven aan het protestantisme.
De Heidelberger is mild gereformeerd. Ze is opgebouwd aan de hand van de vier belangrijke leerlementen die vanaf de vroege kerk golden voor het onderwijs aan gelovigen: Hoe leer je bidden? Hoe leer je geloven? Hoe leid je een Christelijk leven? Hoe kun je door het gebruik van de sacramenten delen in de genade van God? De onderwerpen die later in de gereformeerde wereld voor veel beroering zorgden, zoals de leer van de uitverkiezing, ontbreken.
De ordening van deze catechismus is wereldberoemd geworden: Ellende – verlossing – dankbaarheid.
Bepaalde uitdrukkingen uit de Heidelberger zijn diep gezonken in het protestantse geloof.
Zoals: “De mens is geneigd tot alle kwaad”.
Het ontvangen en doorgeven van de Heidelberger heeft ook een negatieve kant gehad. We denken bij bepaalde uitdrukkingen aan onverdraagzaamheid (de vervloekte afgoderij), met een kil godsbeeld (zoals de voorzienigheid) of een zwart mensbeeld. Maar een goede uitleg en een plaatsing in de historische context kan ervoor zorgen dat we geen dingen gaan lezen die er niet staan of niet worden bedoeld.
Maar kan deze catechismus nog wel functioneren zoals die is bedoeld?
Of is het tijd voor een nieuwe catechismus?
De Heidelberger kan natuurlijk niet vervangen worden. Maar we zien ook dat allerlei boeken, cursussen en materiaal verschijnen waarin de basis van het christelijk geloof opnieuw wordt verwoord. Alfacursussen heeft aan duizenden mensen het christelijk geloof opnieuw toegankelijk gemaakt. Er zijn vragen over de schepping van de wereld. Maar ook zijn er vragen waar we nu een ander antwoord op geven. Bij de vraag over het avondmaal denken we niet meteen meer aan het verschil tussen protestant en rooms-katholiek. Wij leven niet meer in een tijd van strijd tussen christelijke tradities. Wel in een strijd tussen de seculiere beleving van de werkelijkheid en de waarheid van het evangelie.
Vragen en antwoorden (zoals in de Heidelberger) laten zien dat geloven ook een vorm van gesprek is binnen een gemeenschap. We gaan vandaag de dag het geloof niet opnieuw uitvinden. Wij blijven bidden, wij blijven God zoeken, wij blijven ons geloof belijden. Maar we hebben ook nieuwe vragen Wanneer kun je worden gedoopt? Hoe vaak vieren we het avondmaal? Waarom denken we dat bidden helpt? Wat geloof je over de toekomst? Nieuwe vragen die nieuwe antwoorden moeten krijgen vanuit het oude geloof. Dat blijft onze roeping. Misschien is anno 2014 niet meer onze eerste vraag wat we onze enige troost is, maar waar we ons geluk vinden.”
Tot zover ds. Pleizier.

De classis maakte ook kennis met onze gastgemeente van die avond: De protestantse wijkgemeente rondom de Ontmoetingskerk. Ds. M.E. Boogaard vertelt dat de gemeente met ongeveer 2.200 leden, evenals de wijk waarin het gebouw staat, aan het vergrijzen is. Dat geeft in de toekomst financiële problemen, omdat een onderzoek liet zien dat de zestig plussers het meeste bijdragen. Maar nadrukkelijk wil de gemeente een kerk zijn in de wijk. Zo is ze actief in de Stichting Mee. Een stichting die ondersteuning biedt door buurtbemiddeling, mantelzorgondersteuning, ouderenadvies of ondersteuning bij een verstandelijke of lichamelijke beperking en chronische ziekte.
De tweede predikant van deze gemeente is ds. C.A. Streefkerk.
“Hoe houden we iedereen in beeld”, is een belangrijke vraag voor deze gemeente. Gezocht wordt naar nieuwe vormen van pastoraat, want de vraag ernaar is in de loop van de tijd veranderd.
In de Ontmoetingskerk koken eens per maand gemeenteleden voor ‘iedereen’. Naast gemeenteleden komen er ook wel mensen van ‘buiten’.
Onze synodeafgevaardigde, tevens moderamenlid van de synode, de heer Van der Klooster, vertelt over de synodevergadering van 24 en 25 april. Veel aandacht kregen de veranderingen in de kerk. Zo krimpt de kerk en dat betekent bezuinigingen. Gemeenten sluiten kerkgebouwen, kiezen voor interim predikanten of zoeken andere oplossingen. Maar gelukkig heeft de kerk nog steeds een boodschap op het diaconale en oecumenische vlak. Maar die is bescheidener geworden. Het belangrijkste inhoudelijke punt van de synodevergadering was de visie en het omgaan met het ambt. Om daarin duidelijkheid te krijgen heeft de scriba van de synode zeven brieven geschreven. Onder andere aan kerkenraden en classes. Die zullen ons binnenkort bereiken.
Ds. Schaap vraagt onze aandacht voor de kerk van Parijs. Deze gemeente valt onder de classis Dordrecht. De kerk bestaat uit: van oorsprong Nederlandse emigranten, Nederlanders die tijdelijk in Parijs wonen en mensen die zich verbonden voelen met de kerk van Parijs. Ds. Schaap betreurt het dat de classis geen nieuwe bestuursleden meer benoemt in de Stichting Nederlandse Vrienden van Parijs. Deze Stichting werft geld voor de kerk van Parijs, zodat deze gemeente haar roeping voor zorg voor Nederlanders in Frankrijk, (bijvoorbeeld de zorg voor gevangenen) kan waarmaken. Ds. Schaap (prediant.ern@gmail.com) is graag bereid om iedereen die meer wil weten over de kerk van Parijs of de Stichting, informatie te geven.

Namens de classis,
Riet Smid


Vorige Persberichten Volgende